Mannelijkheid in de kunst verwijst naar hoe kunstenaars de eigenschappen interpreteren en uitdrukken die de samenleving met mannen associeert, meestal kracht, discipline en zelfvertrouwen. In de kunst van het oude Griekenland en Rome werd mannelijkheid vaak afgebeeld door middel van geïdealiseerde lichamen en heroïsche gebaren, waarbij controle en perfectie werden benadrukt.
Naarmate de opvattingen over mannelijkheid evolueerden, volgde de kunst. Ze werd persoonlijker, met tal van stromingen door de geschiedenis heen die mannen in stille, introspectieve of onzekere momenten tonen. Soms beelden ze hen juist uit in vreugde en feestvreugde in plaats van met emotionele terughoudendheid en discipline.
Of het nu wordt afgebeeld in gedurfde kleuren of met een gedempaletter, met zacht licht of donkere contrasten, de visuele taal van mannelijkheid evolueert. Tegelijkertijd neemt de kunst die mannen afbeeldt verschillende vormen aan om de aspecten van kracht, gevoeligheid en identiteit vast te leggen die bij het mens-zijn horen.